Cartoon Dandy's Shiny Hats

A Hatless Story

2008-04-16T01:28:00.005+03:00

Όλα είναι παγωμένα σήμερα. Έτσι φαίνονται. Αλλά το θερμόμετρο με διαψεύδει. Η ζέστη ξανάρθε. Μαζί της και η ραθυμία. Αυτή δεν έφυγε ποτέ. Ποιον κοροϊδεύω; Κάθομαι στην καρέκλα πίσω από τον φρεσκογυαλισμένο, ξύλινο πάγκο. Δεν φοράω καπέλο. Όλοι μπορούν να δουν τα μαλλιά μου. Τις ατέλειες στο κούρεμα μου. Τις άσπρες τρίχες. Δεν θα έπρεπε να τις έχω. Αλλά αυτές είναι εκεί. Νιώθω γυμνός. Αλλά δεν με ενδιαφέρει. Προστατεύομαι πολύ καιρό. Είναι η ώρα να εκτεθώ.

Δεν θα θυμάμαι την τελευταία φορά που έκλαψα. Δεν θα ήθελα να κουβαλώ τέτοιες αναμνήσεις στη chapelerie. Μπορώ να τις ανακαλέσω στη μνήμη μου, αλλά δεν θέλω. Ησυχία. Παράξενο μου φαίνεται. Η σιωπή με κάνει να νιώθω άβολα. Δεν ακούγεται τίποτα. Και εκεί που όλα φαντάζουν νεκρά, μπαίνει μέσα. Όμορφη, θλιμμένη, μαγευτική και απόκοσμη. Φοβάται. Το μαρτύρα η κίνηση της. Κάθεται στη γωνία και κοιτάζει τον μοβ, βελούδινο μπερέ. Τον κοιτάζει έντονα. Επιμένει ακόμα και αν δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Είναι απλά μια ξεφτισμένη αφίσα. Τα καπέλα δεν σημαίνουν τίποτα για αυτή. Δακρύζει. Μετά γυρίζει το βλέμμα της σε εμένα. Με κοιτάει. Περιμένει κάτι. Τι όμως;

Παγώνω. Είναι τόσο όμορφη. Νιώθω ότι έχω ανάγκη τη θλίψη της. Με μαγεύει η αύρα της. Είναι η μόνη που μπορεί να νιώσει το δικό μου συναίσθημα. Ήρθε τη πιο ζεστή μέρα της Άνοιξης και μου έφερε τον Χειμώνα. Άραγε να υπάρχουν πολλοί που μπορούν να το κάνουν αυτό; Πόσο με ξέρει. Ακόμα και αν δεν την έχω ξαναδεί. Δεν μιλάει. Κάνει μια βόλτα και ο χώρος γεμίζει. Δεν θέλω να φύγει ποτέ. Θέλω να είναι πάντα εδώ. Ακόμα και αν δεν τη νοιάζουν τα καπέλα. Της το επιτρέπω. Ακόμα και αν θέλει ησυχία. Θέλω πάντα να δακρύζει. Θέλω πάντα να μου ζητάει. Θέλω να της πω να μη φύγει.

Αλλά είναι ήδη αργά. Οι σκέψεις δεν πρόλαβαν τη ζωή, για ακόμα μια φορά. Η λογική σου στερεί όσα θα χάριζε η παρόρμηση. Τι ειρωνεία! Άφησε την πόρτα ανοιχτή. Νιώθω το λίβα να στεγνώνει τα δάκρυα στο πρόσωπο μου. Δεν κατάλαβα πότε ήρθαν. Η αίσθηση τους με κάνει και νιώθω όμορφα, ανθρώπινα, ισορροπημένα. Πόσο χαίρομαι που μπήκε. Σίγουρα θα ξανάρθει.

Nightmares Of Inspection...They Almost Made It

2007-11-30T23:59:00.000+02:00

Τρεις τα ξημερώματα. Ξυπνάω από ένα εφιαλτικό όνειρο...Ήμουν στη Νέα Υόρκη στο ρετιρέ πολυκαταστήματος. Δοκίμαζα σκούφους ύπνου, με μεγάλες φούντες και έντονα χρώματα. Ξάφνου έγινε σεισμός. Το κτίριο έπαθε καθίζηση. Όλοι πανικοβλήθηκαν. Φωνές, κακό και αναστάτωση. Εγώ βρήκα την ευκαιρία να κοιτάξω κάτι κάλτσες, που προηγουμένως δεν μπορούσα να πλησιάσω, λόγω συνωστισμού. Η πτώση σταμάτησε και όλοι ήταν ασφαλείς. Τότε ένας τοίχος έπεσε. Συνειδητοποιήσαμε ότι βρισκόμαστε στο ισόγειο. Αμέσως, όλοι έτρεξαν έξω στις αγκαλιές των αγαπημένων μας προσώπων. Μαζί τους και εγώ. Αλλά όχι προς τους γονείς μου ή τους φίλους μου.Αντί αυτού, έπεσα στην αγκαλιά της Κάτιας Δανδουλάκη, η οποία είχε καρέ καστανό μαλλί. Και εκεί που κλαίγαμε για την σωτηρία μας, με ρωτά : "Ποια είναι τα καλύτερα cds του 2007?".

"Αχ, δεν πάω καλά", σκέφτομαι. "Αυτή η επιθεώρηση με έχει επηρεάσει", λέω, κοιτάζοντας ιδρωμένος τον καθρέφτη. Αύριο θα έρθει ο επιθεωρητής All Gone, από τον αρμόδιο φορέα της Μουσικής Διεύθυνσης. Θέλει μια λίστα με τα είκοσι albums που ακούστηκαν στην chapelerie πιο πολύ μες στη χρονιά. Και μία δεύτερη λίστα με ισάριθμα albums, που συνειδητά παραγκωνίστηκαν. Το γεγονός με κάνει τόσο χαρούμενο γιατί στο μαγαζί αγαπάμε τη μουσική πιο πολύ και από τα καπέλα. Συζητάμε για τις όμορφες μουσικές με πάθος και σχολιάζουμε όλα όσα δεν μας αρέσουν. Η επιθεώρηση θα κρίνει αν θα πάρουμε το σήμα, που αποδεικνύει ότι είμαστε ένα μέρος με καλαίσθητη μουσική και πάθος για εύρεση νέων ήχων.

Ντύνομαι. Κατά τις 4 είμαι στη chapelerie. Είναι τόσο νωρίς. Ο δρόμος είναι σκοτεινός και άδειος. Τρώω τα νύχια μου και περιμένω. Θα έρθει κατά τις δύο. Όμως θέλω να είμαι έτοιμος. Ξανακοιτώ τη λίστα. Θέλει είκοσι και εγώ έχω καταγράψει 101. Πανικός, ιδρώτας, κραυγές υστερίας. Και όλα αυτά στις τέσσερις τα ξημερώματα. "Αχ, γιατί έβλεπα τα 101 σκυλιά της Δαλματίας, όταν έφτιαχνα τη λίστα?", διερωτώμαι. Είναι πασιφανές ότι με επηρέασε. Δεν πτοούμαι. Θα σβήσω όσα μου ήταν περισσότερο αδιάφορα. Ανακατατάξεις, προσθήκες και αφαιρέσεις. Ξανά και ξανά.

Ξημερώνει. Επιτελούς τελείωσα. Ένα φορτηγάκι περνά απέξω. Το κασετόφωνο του παίζει τα 40 παλικάρια. Τόσα τραγούδια έχει και η λίστα μπροστά μου. "Τι παράξενα παιχνίδια παίζει το σύμπαν μαζί μου?", νουνίζω. Μου μυρίζει κρουασάν. Τίποτα δεν έχει πια σημασία. Τρώω ένα, από το φούρνο απέναντι. Και ένα δεύτερο. Και ένα τρίτο. Τώρα είμαι πλήρης. Ξανακοιτώ τη λίστα. Είναι διπλάσια. Μόνο μία λύση υπάρχει. Θα αναρτήσω στο πιο σημαντικό μέρος του μαγαζιού τα νούμερα 40 έως 21.Το οποίο δεν είναι άλλο από τον πίνακα του εβδομαδιαίου διαιτολογίου. Έτσι και εγώ θα ικανοποιηθώ, ενώ παράλληλα θα είμαι τυπικός στις υποχρεώσεις μου απέναντι στον επιθεωρητή. Και η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά :

40. Shout Out Louds – Our Ill Wills (Merge Records)

39. Piano Magic – Part Monster (Green Ufos)

38. Colleen – Les Ondes Silencieuses (The Leaf Label)

37. The Icicles – Arrivals And Departures (East Coast)

36. The Shins – Wincing The Night Away (Sub Pop Records)

35. The Cribs – Men’s Needs, Women’s Needs, Whatever (Wichita)

34. Feist – The Reminder (Polydor)

33. !!!(Chk Chk Chk) – Myth Takes (Warp)

32. Twisted Charm – Real Fictional (Because Music)

31. The Pyramids – The Pyramids (Domino)

30. Band Of Horses – Cease To Begin (Sub Pop)

29. Patrick Wolf – The Magic Position (Loog Records)

28. Roisin Murphy – Overpowered (EMI)

27. GoodBooks – Control (Columbia)

26. Beirut – The Flying Club Cup (4AD)

25. Blonde Redhead – 23 (4AD)

24. King Khan And The Shrines – What Is?! (Hazelwood Vinyl Records)

23. The Wombats – The Wombats Proudly Present: A Guide To Love, Loss And Desperation (14^th Floor records)

22. Kap Bambino – Zero Life, Night Vision (WWILKO)

21. Digitalism – Idealism (Kitsune)

Dedication : Στα 61 albums πού συνόδευσαν πολλές στιγμές της χρονιάς και αγαπήθηκαν. Προφανώς όχι αρκετά για να μπουν στο top 40. Μπουχαχαχαχαχαχα!... Το σαρδόνιο γέλιο δεν σημαίνει ότι δε στενοχωριέμαι που τα παραλείπω. Αν θέλετε να μάθετε ποια είναι...απλά ρωτήστε!

Strellaaaaa!!!...Let's Play "Pirates Chasing Kylie"

2007-11-25T19:23:00.000+02:00

Σήμερα είναι Κυριακή και το ωράριο των εμπορικών καταστημάτων επιβάλλει η chapelerie να είναι κλειστή. Όμως ο καιρός είναι υπέροχος και η διάθεση μου παιχνιδιάρικη, λόγοι που είναι αρκετοί για να ανοίξω κανονικά. Σαν να είναι η πιο παραγωγική, απαίσια Δευτέρα (η αγαπημένη μέρα των εργασιομανών). Εξάλλου σήμερα περιμένω να περάσει η Strella, που της έχω μία έκπληξη. Φοράω τις πυτζάμες μου και τις κίτρινες παντόφλες μου και κατηφορίζω. Ο δρόμος παράξενα κρύος και έρημος, παρά την ηλιοφάνεια. Σηκώνω τα βαρέα ρολά και ανοίγω τις πόρτες. Οι βιτρίνες άδειες. Τα bowler hats εξαφανίστηκαν αμέσως. Όχι, όχι δεν άρεσαν σε πολλούς πελάτες, απλά εγώ τα χάρισα σε αγαπημένους φίλους μου. Το μέρος είναι σχολαστικά καθαρό. Μυρίζει λεβάντα. Ανοίγω το κουτί με τα donuts σοκολάτας και τα βάζω σ’ένα διακοσμητικό καλάθι για πικ νικ. Τώρα μυρίζει και φρέσκο κακάο. Η ησυχία με τρομάζει. Πρέπει επειγόντως να ακουστεί κάτι δυνατά.

Στέκομαι μπροστά από το cd player. Είμαι ασυνήθιστα προβληματισμένος. Τι θα ακούσουμε σήμερα? Κοιτώ επίμονα το νέο άλμπουμ της Kylie Minogue, "X". Έχω γενικά ενδοιασμούς για τις pop starlets της σειράς που κατακτούν μαζικά τα πλήθη και κάνουν show υπερπαραγωγές για ανθρώπους, που βλέπουν τη μουσική σαν hobby στο βιογραφικό τους. Το 80s αισθητικής εξώφυλλο μου φαίνεται αφόρητα πληκτικό. "Άσε καλύτερα", λέω. Θα ακούσουμε Kap Bambino, γιατί λίγο electro punk με αρκετά ουρλιαχτά θα μας ξυπνήσει κιόλας.

Ανοίγω το "Zero Life, Night Vision", αλλά το cd λείπει. "Bummer!", αναφωνώ. Άρα Kylie αναγκαστικά. Παίρνω επικριτικό ύφος και προετοιμάζομαι για το χειρότερο. δηλαδή, ένα βαρετό comeback, μετά την περιπέτεια της υγείας της, που θα ανακύκλωνε γνωστές επιτυχίες της και ίσως έβαζε και λίγο r ‘n b για είναι mainstream as hell.

Εν τω μεταξύ, μπαίνει μέσα και η Strella με ένα τεράστιο χαμόγελο, σαγηνευτικό μπρίο και εκθαμβωτικό στυλ. "Τι έχεις για μένα?", με ρωτά. Πηγαίνω στην αποθήκη. Γυρνώ με 3 πειρατικά καπέλα που παρέλαβα την Παρασκευή. Υποτίθεται ότι είναι από κάποια παρακμιακή ταινία τουρκικής παραγωγής. Βάζω το ένα στη βιτρίνα. Το άλλο το φορώ εγώ και το τρίτο το δίνω στη Strella. Στέκεται παγωμένη. "Γιατί δεν ενθουσιάζεται? Νόμιζα ότι ήθελε να φορέσει ένα τέτοιο". Βάζει το χέρι στην τσάντα της. "Τώρα θα βγάλει την ομπρέλα, θα μου τη σπάσει στο κεφάλι και θα φύγει." σκέφτομαι. Και εκεί που είμαι έτοιμος να φωνάξω απολογητικά, "Μη χαλάσεις τέτοια ομπρέλα σε αυτό το κεφάλι", χαμογελά και βγάζει δύο πειρατικά eye patches. Τα φοράμε. Μαζί με το καπέλο μας βάζουν σε πειρατική διάθεση. Την κερνώ ένα donut και συζητάμε για σοβαρά θέματα, όπως μια ρετροσπεκτίβα στον Kabamaru Igano.

Η μουσική στο χώρο ακούγεται υπέροχη. Διερωτώμαι αν έχω βάλει το cd της Kylie. Και όμως είναι αλήθεια. Το "X" είναι ένα πολύ καλό cd. Η επικριτική στάση μου μετατρέπεται σε απενοχοποιημένη διασκέδαση. Καθώς τα τραγούδια προχωρούν, αρχίζουμε και χορεύουμε σαν σκυλάκια που χοροπηδούν για να φτάσουν μία μπριζόλα, που προεξέχει από το πάγκο της κουζίνας . Η παραγωγή είναι εκπληκτική. Ο ήχος του "Χ" είναι kinky pop, αλλά έχει εμφανή στοιχεία από 80s electropop, disco house, beatbox, rock και harajuku culture. Αισθάνομαι ότι ακούω μία πιο glam έκδοση του εθιστικού Overpowered της Rosin Murphy. Τα τραγούδια περνούν. Οι κινήσεις και οι πόζες δεν σταματούν, ακόμα στα down tempo κομμάτια, που είναι ελάχιστα στο "Χ". Νιώθω ότι θα κάνει αίσθηση μεγάλη όπως και η Madonna με το "Confessions on a dance floor".

Ξαφνικά ακούγεται μία αστραπή. Η μπόρα ξεκινά. Δεν το χάνουμε. Κλείνουμε το πιλοπωλείο και πάμε να χαρούμε τη βροχή, σαν πειρατές σε θαλασσοταραχή.

Dedication : Το κείμενο αυτό, όπως η ζωή κατ'εμέ, είναι αποκύημα της φαντασίας του Cartoon Dandy και είναι αφιερωμένο στη Strella που μου ζήτησε πειρατικό καπέλο. Ας φωνάξουν και άλλοι φίλοι τις επιθυμίες τους και να περάσουν για παραλαβές...

Intermission is over…

2007-11-24T01:44:00.000+02:00

Και ενώ ένιωθα έτοιμος για να αναλάβω την νεοαποκτηθείσα επιχείρηση μου, να δημιουργήσω μια περιουσία πουλώντας καπέλα και να υποδέχομαι φίλους για να μιλάμε για τη ζωή μας, κάτι τραγικό συνέβη. Ήρθε η ζέστη. Αυτό το ανυπόφορο παρατεταμένο καλοκαίρι. Όλα έγιναν τόσο δύσκολα. Οι ψυκτικοί δεν ήρθαν έγκαιρα να εγκαταστήσουν το κλιματισμό, οι Muse ήρθαν στην Ελλάδα και οι εξεταστικές για ακόμα μια φορά πέρασαν και θέρισαν την ελπίδα απόκτησης πτυχίου σε σύντομο χρονικό διάστημα. Όμως το καλοκαίρι ήταν υπέροχο, γιατί αντί να εναντιωθώ αποτυχημένα στη δύναμη της ραστώνης και να καταλήξω μίζερος και γεμάτος ενοχές, προτίμησα να ζήσω έντονα. Έτσι έκλεισα το πιλοπωλείο μου και βρήκα τους φίλους μου στους δρόμους. Ταξιδέψαμε μαζί στην Αστυπάλαια. Ουρλιάξαμε στους Long Blondes και τους Good Shoes. Μαγευτήκαμε στις Cocorosie. Φάγαμε κάθε έδεσμα που προκαλεί οργασμούς και ρίγη. Χορέψαμε στους !!! ( Chk Chk Chk). Χτυπηθήκαμε στους Dread Astaire. Γίναμε ξωτικά με τους Mum. Ακουμπήσαμε την σιδερώστρα του Larry Gus. Μεθύσαμε στο Rebellious Jukebox. “Καήκαμε” στο Amateur Party. Συντονιστήκαμε στο Tranzistor.

Και μετά ήρθε το φθινόπωρο με θερμοκρασίες που έκλεψε από κουρασμένο καλοκαίρι που έφυγε. Και οι Sigur Ros μας συγκίνησαν με την ομορφιά των ήχων και των τοπίων της πατρίδας τους. Η Νίνα Μένκες μας έκανε να κοιμηθούμε. Το Control μας απογοήτευσε. Η Annie Leibovitz μας έκανε μοντέλα. Ο Max Ophuls μας ξανασυστήθηκε. Κάναμε το Velvet. Η Βαρκελώνη μας έδειξε αστική αρχιτεκτονική και μας χάρισε ένα στιλάτο μπαστούνι. Το Παρίσι μας μύρισε κίτρινα φύλλα, φρέσκες μπαγκέτες και κάρβουνα που γίνονται καρικατούρες. Η Charlotte έπρεπε να φτιάξει τα νύχια της. Ο Ευριπίδης μας έκανε να γιορτάσουμε το Halloween. Οι Wombats χρειαζόντουσαν κούρεμα. Το αεροπλάνο μας έπληττε αφόρητα. Η Disney είχε λευκά γαντάκια για την Ανατολή και μαγνητάκια για το ψυγείο φανατικού μουσικόφιλου.

Και κάθε φορά που ζούσα μικρές ή μεγάλες στιγμές και γνώριζα όμορφους ανθρώπους ήθελα να το πω σε όλους τους φίλους που είχα καλέσει στην chapelerie. Άλλα η ζέστη δεν έλεγε να φύγει. Και εγώ είχα ξεχαστεί. Συνέλεγα εμπειρίες και τις μοιραζόμουν με λίγους. Όμως τώρα ήρθε ένα φορτίο με bowler hats και όλα αλλάζουν. Αυτά τα υπέροχα, στρογγυλά και στιλάτα καπέλα που δίνουν μια νότα από dandy look είναι φετίχ πολλών rock star και fashion editors. Αδιαφορώ, όμως, για το αν είναι σε διαφημιστικές καμπάνιες και catwalks. Εγώ τα αγαπώ για άλλο λόγο. Είναι η αβεβαιότητα που σου προκαλούν για την ταυτότητα αυτών που τα φορούν. Στο Λονδίνο το 17^ο αιώνα τα φόραγαν μεγαλοαστοί. Στις βρετανικές επαρχίες υπηρέτες, ενώ στην Αμερική εργάτες. Άραγε σήμερα τι να προδίδει για το χαρακτήρα και την προσωπικότητα όσων τα φορούν?

Ανοίγω δειλά το μαγαζί. Διαβαίνω την τεράστια ξύλινη πόρτα. Παντού σκόνη. Είμαι πολύ υποχόνδριος για να την ανεχτώ. Αλλά κοιτώ γύρω μου και τα καπέλα φαίνονται πολύ όμορφα με αυτή πάνω τους. Δεν καθαρίζω τίποτα. Βάζω τα bowler hats στη βιτρίνα και το πιο όμορφο τραγούδι, που άκουσα φέτος, στο repeat του cd player. Θα ακούτε το Gregory (coming out in the light) αδιαλείπτως μέχρι να πωληθεί το τελευταίο bowler hat. Εξάλλου αρέσει και στη Ρένα που θα με βοηθάει στη διακόσμηση…

Και όποιος τύχει και περάσει από εδώ, και θελει να του πω καμιά ιστορία για την περίοδο της δημιουργικής ραθυμίας μου, ας μου το σχολιάσει δυνάτα. La Chapelerie est ouverte…

Welcome to Cartoon Dandy's Shiny Hats

2007-06-29T17:11:00.000+03:00

Αθήνα 27 Ιουνίου 2007. Η θερμότερη πρωτεύουσα της γης τη στιγμή αυτή. Είμαι ξαπλωμένος στο καναπέ του σαλονιού μου. Χωρίς κλιματιστικό. Μόνο έναν ανεμιστήρα. Βρίσκομαι σε πλήρη αδράνεια. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Αγόρασα το νέο Clash προχτές. Δεν μπορώ να το διαβάσω. Ζεσταίνομαι. Θέλω να γράψω κάτι, μια ιστορία για μια μαμά και ένα γιο, με unhappy end. Δε μπορώ. Ζεσταίνομαι. Θέλω να ξαναδώ το dvd του Shortbus. Δε μπορώ. Ζεσταίνομαι. Θέλω να ακούσω το Kingdom Of Fear των Shitdisco και τον Ευριπίδη με τις τραγωδίες του. Αλλά πάλι δε μπορώ, γιατί απλά ζεσταίνομαι. Έτσι κάνω ότι κάνουν όλοι όσοι βρίσκονται σε αδράνεια. Παρακολουθώ τηλεόραση. Είμαι σαν zombie. Κάνω συχνά zapping. Zap… Καλημέρα σας αγαπημένες μου τηλεθεάτριες, είστε έτοιμες σήμερα να ξεκατινιαστείτε για ένα κινέζικο φούρνο μικροκυμάτων; Ναι; Τότε, μπράβο σας… Zap… Κύριες και κύριοι οι κατευθυνόμενες ειδήσεις μας που σπέρνουν πανικό και προσπαθούν να σας χειραγωγήσουν μόλις τελείωσαν, ευχές για μία ευχάριστη μέρα χωρίς πρωτοβουλίες… Zap… (τραγουδώντας)Μικρό μου πόνυ, μικρό μου πόνυ η άνοιξη ήρθε ξανά. Μικρό μου πόνυ, μικρό μου πόνυ πάει το χιόνι… Ακούγοντας αυτό το τραγούδι συνειδητοποίησα ότι δε χαμογελάω πια. Με κυριεύει πανικός. Πάντα θεωρούσα ότι οι άνθρωποι που χαμογελούν είναι πιο ελεύθεροι από τους σκυθρωπούς, γιατί έτσι αντιτίθενται στους μίζερους καιρούς. Μήπως η ζέστη έκανε και εμένα μίζερο; Όχι, όχι, όχι. Δεν το δέχομαι. Το τραγούδι συνεχίζει να ακούγεται από την τηλεόραση. Από ένα cartoon που δεν βλέπουν πια ούτε παιδιά. Εμένα όμως μου φέρνει αναμνήσεις. Το χαμόγελο σχηματίζεται πάλι στο πρόσωπο μου. Κλείνω την τηλεόραση. Συνεχίζω να ζω. Αποφασίζω να κάνω κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τις νουθεσίες όλων. Θα βγω να περπατήσω. Έχω καλή διάθεση και τίποτα δε μπορεί να με σταματήσει. Ούτε καν το απαίσιο καλοκαίρι, όπου όλοι είναι ηλιοκαμένοι και φοράνε το ίδια ακαλαίσθητα baseball cups. Κάθε φορά που βλέπω κόσμο με τέτοια καπέλα σκέφτομαι πως είναι δυνατόν στη χώρα αυτή να αγαπάνε τόσο λίγο τα καπέλα. Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι για να αλλάξει αυτό.

Ανοίγω την πόρτα και βγαίνω έξω με μια ομπρέλα για τη βροχή. «Ποτέ δε ξέρεις πότε θα βρέξει» σκέφτομαι. Φτάνω στην πλατεία Κοραή και όλοι με κοιτούν περίεργα. Μερικοί με δείχνουν και γελούν. Τους απαντώ χαμογελώντας σαρδόνια. Ξαφνικά ο ουρανός αρχίζει να συννεφιάζει. Η διάθεση μου γίνεται ακόμα καλύτερη. Οι πρώτες ψιχάλες πέφτουν. Σε κλάσματα δευτερολέπτων ξεσπά καλοκαιρινή μπόρα. Όλοι τρέχουν πανικόβλητοι. Κάνεις δε το περίμενε. Οι μετερεωλόγοι δεν το είχαν πει στην τηλεόραση. Μία φράση αναγράφεται στα πρόσωπα όλων. «Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό κατά τη διάρκεια του καυτού ελληνικού καλοκαιριού». Ανοίγω την ομπρέλα μου και περπατώ στην πανέμορφη, βρώμικη Αθήνα. Νιώθω μόνος αλλά ευτυχισμένος. Τότε αρχίζω να σκέφτομαι το μέλλον μου. «Τι Θα κάνω με τη ζωή μου?» Ταλανίζομαι περπατώντας ώρα στα στενά του κέντρου. Κολοκοτρώνη μπροστά από το Bartessera και το Booze, Κλειτίου και Pop, Αβραμιώτου με Πλαστελίνη, Kinky και Μαύρη Γάτα. Κάπου εκεί αρχίζω και κουράζομαι. Στρίβω σε κάτι στενά και χάνομαι. Κουβαλάω μερικά κιλά παραπάνω. Με κουράζουν. Κάθομαι μπροστά από μία μεγάλη ξύλινη πόρτα, πάνω σε κάτι βρώμικα μαρμάρινα σκαλιά. Ακουμπώ στην πόρτα. Ανοίγει και πέφτω με την πλάτη στο καλογυαλισμένο πάτωμα που κρύβεται πίσω της. Ένας παππούς με ένα καπέλο που θυμίζει τις ιπποδρομίες στο Ascot, στέκεται πάνω από το κεφάλι μου. Δεν με βοηθά να σηκωθώ. Τα καταφέρνω μόνος μου. Με κοιτά επικριτικά και περιεργάζεται την αγγλική ομπρέλα μου. Με προσβάλλει για τα λερωμένα παπούτσια μου. Με αποκαλεί αγενή επειδή καθόμουν στα σκαλιά του. Μου δίνει ένα χαρτί να υπογράψω. Το διαβάζω και βλέπω ότι είναι ένα χαρτί μεταβίβασης της ιδιοκτησίας του. Τον αποκαλώ τρελό. Με χαστουκίζει. «Αυτή την υπέροχη βροχερή μέρα η τύχη σου χαμογέλασε» μου λέει. Το υπογράφω. Βγάζει το καπέλο του και το βάζει στο κεφάλι μου. Χαμογελά και ξεψυχά.

Σε λίγη ώρα το ασθενοφόρο φτάνει. Η διάγνωση είναι φυσικός θάνατος. «Ήταν η ώρα του» λέει ο γιατρός. Η βροχή δυναμώνει και εγώ μπαίνω στην καινούρια ιδιοκτησία μου. Είναι ένα όμορφο πιλοπωλείο. Είναι δικό μου πλέον. Δίχως να έχω σχέδια στη ζωή μου αποφασίζω να το κρατήσω ανοιχτό και να του δώσω ζωή. Κοιτάω όλα τα υπέροχα καπέλα και παίρνω θάρρος. Δε ξέρω τίποτα για το πώς λειτουργεί ένα μαγαζί. Δεν πειράζει. Τόση ομορφιά δε μπορεί να χαθεί. Πρέπει να αναδειχθεί. Θα κάνω τα πάντα για να γίνει γνωστό. Για να το επισκεφτούν όλοι όσοι αγαπούν όσα αγαπώ και εγώ. Θα ακούγονται μουσικές που μου αρέσουν. Θα βάλω στο coffe table, βιβλία που αγαπώ. Θα βάψω τους τοίχους και θα το διακοσμήσω σύμφωνα με την αισθητική μου. Θα πουλάω ωραία καπέλα. Θα συζητάω για αυτά και για τη ζωή στην πόλη με τους επισκέπτες. Η βροχή σταματά. Βγαίνω έξω για να αναρτήσω τη ταμπέλα της νέας μου ζωής. Chapellerie “Cartoon Dandy’s Shiny Hats”…